خدایا

من در کلبه فقیرانه خود چیزی دارم

 که تو در عرش کبریایی خود نداری

من چون تو خدایی دارم

 و تو چون خود نداری

دوستان شرح پريشاني من گوش كنيد

روزگاري من و او ساكن كويي بوديم

يك گرفتار از اين جمله كه هستند نبود

نرگس غمزه زنش اينهمه بيمار نداشت

باعث گرمي بازار شدش من بودم

عشق من شد سبب خوبي و رعنايي او

كي سر برگ من بي سروسامان دارد

چاره اينست و ندارم به از اين راي دگر

من بر اين هستم و البته چنين خواهد بود

پيش او يار نو و يار كهن هردو يكي ست

زاغ را مرتبه مرغ خوش الحان نبود

چون چنين است پي كار دگر باشم به

سازم از تازه جوانان چمن ممتازش

آن كه بر جانم از او دم به دم آزاري هست

بنده اي همچو مرا هست خريدار بسي

مدتي در ره عشق تو دويديم بس است

با غزالي به غزلخواني و غوغاي دگر

تو مپندار كه مهر از دل محزون نرود

دوزخ از سردي اين طايفه افسرده شود

اي پسر چند به كام دگرانت بينم

چه هوسها كه ندارند هوسناكي چند

يار اين طايفه خانه برانداز مباش

اين نه كاري ست مبادا كه ببازي خود را

در كمين تو بسي عيب شماران هستند

واقف كشتي خود باش كه پايي نخوري

گرچه از خاطر وحشي هوس روي تو رفت

سخن مصلحت آميز كسان گوش كند

ليلي زير درخت انار نشست. درخت انار عاشق شد.

گل داد سرخ سرخ. گلها انار شد داغ داغ.

هر اناري هزار تا دانه داشت. دانه ها عاشق بودند.

دانه ها توي انار جا نمي شدند. انار كوچك بود.

دانه ها تركيدند.انار ترك برداشت.

خون انار روي دست ليلي چكيد.

ليلي انار ترك خورده را از شاخه چيد.

مجنون به ليلي اش رسيد.

 خدا گفت : راز رسيدن فقط همين بود.

كافي است انار دلت ترك بخورد.

من از خدا خواستم، نغمه هاي عشق مرا به گوشت برساند

 تا لبخند مرا هرگز فراموش نكني و ببيني كه سايه ام به دنبالت است

 تا هرگز نپنداري تنهايي.

 ولي اكنون تو رفته اي ، من هم خواهم رفت

 فرق رفتن تو با من اين است كه من شاهد رفتن تو هستم

از سينه تنگم دل ديوانه گريزد

ديوانه عجب نيست كه از خانه گريزد

من از نهایت شب حرف می زنم

 من از نهایت تاریکی

 واز نهایت شب حرف می زنم

اگر به خانه ی من آمدی برای من ای مهربان چراغ بیاور

و یک دریچه که از آن به ازدحام کوچه ی خوشبخت بنگرم

افراد پست و فرو مایه از خطاهای اشخاص بزرگ لذت فراوان می برند.

شوپنهاور

اي خدايا بزرگ هر روز به يادمان بياور که

 از ميان همه نعمت هايي که به ما ارزاني داشته اي ، بالاترين آن محبت است ، اگر چه

کافي نيست که به عزيرانمان محبت کنيم .

خدايا دل هايمان را بگشا ، نه فقط به روي نزديکانمان ، بلکه به روي همه انسانها .

از چارلي چاپلين مي پرسند : خوشبختي چيه ؟

 ميگه خوشبختي

فاصله اين بدبختي تا بدبختي بعديه

ای که در رنج و عذابی ! تو آنگاه رستگاری که با ذات و هویت خویش یکی شوی .

جبران خلیل جبران