اونی که مدعی بود عاشقته

تو رو تو فاصله ها تنها گذاشت

بی خبر رفت

بی خبر رفت و

تو این بی راهه ها

رد پاشم واسه چشمات جا نذاشت

من و هر ثانیه و جنون تو

واسه من همین خیالتم بسه

بذار جاده ها اشتباه برن

ما که دستمون به هم نمی رسه

با حریر پیله های کاغذی

واسه من جاده رو ابریشم نکن

من به پروانه شدن نمی رسم

حرمت فاصله مونو کم نکن

آه دلو سوزوندی

آه چرا نموندی

... و سر انجام گنجشك روی شاخه ای از درخت دنیا نشست .

فرشتگان چشم به لبهایش دوختند ،

گنجشك هیچ نگفت

و خدا لب به سخن گشود

" با من بگو از آنچه سنگینی سینه توست ."

...گنجشك گفت

 " لانه كوچكی داشتم ،

 آرامگاه خستگی هایم بود و سرپناه بی كسی ام .

 تو همان را هم از من گرفتی .

این توفان بی موقع چه بود ؟ چه می خواستی از لانه محقرم

 كجای دنیا را گرفته بود ؟"...

 و سنگینی بغضی راه بر كلامش بست.

....سكوتی در عرش طنین انداز شد . فرشتگان همه سر به زیر انداختند .

كاش بودي

 تا دلم تنها نبود...

تا اسير غصه فردا نبود.....

كاش بودي تا فقط باور كني...

بي تو هرگز زندگي زيبا نبود .

 برف سنگینی نشست درختی زیبا شد درختی شکست

زندگی مانند خیاری است که آخرش تلخ است

خوشبختي يگانه چيزي ست که ميتوان آنرا به ديگري هديه کرد بدون آنکه آنرا داشت . . .

محبت مثل يه سکه ميمونه که اگه بيفته تو قلک قلبت ديگه نميشه درش آورد اگر هم بخواي درش بياري بايد اونو بشکني

اي ستاه ها :
اي که پيش ديده مني باورت نمي شود که در زمين هر کجا به هر که مي رسي
خنجري ميان مشت خود نهفته است پشت هر شکوفه تبسمي خار جانگزايِ حيله اي شکفته است
آنکه با تو مي زند صلاي مهر جز به فکر غارت دل تو نيست

اي ستاره ها:
که از جهان دور چشمتان به چشم بي فروغ ماست نامي از زمين و بشر شنيده ايد ؟
در ميان آبي زلال آسمان موج وخون و آتشي نديده ايد؟ اين غبار محنتي که در دل فضاست 
اين ديار وحشي که در فضا رهاست اين سزاي ظلمي که آشيان ماست ، در÷ي تباهي شماست
گوشتان اگر به ناله من آشناست  از سفينهاي که مي رود به ماه
از مسافري که مي رسد ز گرد راه از زمين حذر کنيد
پاي اين بشر اگر به آسمان رسد روزگارتان چو روزگار ما سياست

اي ستاره ها:
باورت نمي شود در ميان باغ بي ترانه زمين ساقه هاي سبز آشتي شکسته است
لاله هاي سرخ دوستي فسرده است
غنچه هاي نو رس اميد لب به خنده وا نکرده  مرده است
پرچم بلند سرو راستي سر به خاک سپرده است
سرخي و کبودي افق قلب مردم به خاک و خون تپيده است
دود وآتش به آسمان رسيده است

اي ستاره ها:
باورت نمي شود آن سپيده دم که با صفا و ناز که
در فضاي بي کرانه مي دميد ديگر از زمين رميده است
اين سپيده ها سپيده نيست رنگ چهره زمين پريده است
ابرهاي روشني که چون حرير بستر عروس ماه بود
پهنه هاي داغ کهنه است

ادامه دارد...

و این چنین است که سالهاست میگذرد

و من هنوز تنهای تنهایم

تنهایی من از جنس خاکستر ققنوس است

و چه سنگدل است باد

چرا که آن را از من گرفته است

بادی که مرا به وسعت جهان پهن ساخت...

و طوفانی که مرا نابود کرد

و شکستم به ناهنگام در اوج جوانی....

وچه خیال های پوچی که از من رسوا شد

و چه خوب شد

چرا که من هر آنچه را

 به ظاهر داشتم,دیدم

آری من دیدم

که هیچ ندارم و چه نداشتن های زیبایی

وجود من تهی است ...

 آنان که به من بدي کردند مرا هوشيار کردند.

 آنان که از من انتقاد کردند

 به من راه و رسم زندگي آموختند.

آنان که به من بي اعتنايي کردند

به من صبر و تحمل آموختند.

آنان که به من خوبي کردند

 به من مهر و وفا و دوستي آموختند.

آدمک مرگ همین جاست بخند

آن خدایی که بزرگش خواندی

به خدا مثل تو تنهاست بخند

دست خطی که تو را عاشق کرد

شوخی کاغذی ماست بخند

فکر کن درد تو ارزشمند است

فکر کن گریه چه زیباست بخند

 اگر همه مردم مسيري را انتخاب كنند و در آن گام نهند ،

من به راه كسي كه تنها خدا را خالصانه مي پرستد

 خواهم رفت .

 كشت ما را غم بي هم نفسي

 تا كه مرديم همه يار شدند

 حفته ايم و همه بيدار شدند

 قدر آينه را بدانيم چو هست

نه در آن وقت كه خود اقبال شكست

 كه نه پشتي براي سواري دادن، و نه پستاني براي دوشيدن دارد

غُصّه رزق و آذوقه آن روزى كه در پيش دارى و هنوز نيامده است نخور،

 زيرا چنانچه زنده بمانى و عمرت باقى باشد خداوند متعال روزىِ آن روز را هم مى رساند.

بى نيازى ، عزّت و شوكت ، آسايش و آسوده بودن .

هر كه زاهد باشد؛ عزيز و با شخصيّت است ،

هر كه قانع باشد؛ بى نياز و غنى گردد،

هر كه كمتر خود را در تلاش و زحمت قرار دهد؛

 هميشه آسوده و در آسايش است .