حالا من يه گوشه تنهام با يه عكس يادگاري

رفتي بي وفا و گفتي كه  منو دوسم نداري

حالا باز دوباره بارون مي خوره رو تن  شيشه

اخه چي كم شده از تو كه مي ري واسه هميشه

عزيزم دنيا كوچيكه تو بگو اخه كجايي

ياد تو مي افتم هر وقت

هي مي گم جاي تو خالي

هي ميگم جاي تو خالي

تو شباي پر ستاره

دل من هواتو داره

ياد من مي مونه نيستي

بودنت خواب و خياله

روي بام خاطراتت من كبوتر شدم اما

با يه سنگ نفرت تو پريدم از بوم دنيا

حالا بعد رفتن تو من يه گوشه اي نشستم

هي مي گم

معبودم سکوتم را از صداي تنهاييم بدان ..

 نميخوانم و نميگويم چون درونم هيچ بوده

و تو آمدي برايم قصه هايي از عشق سراييدي

و به من قصه باران آموختي

ميداني قصه باران قصه شستن غمهاست

 و درون انسانها پر از غم و تنهايي است

ونگاهم به باران تو افتاد

و ناگهان تمام تنهاييم را فراموش کردم

 و به تو و داشتن تو ميبالم

تنهاتر از يک برگ با باد شاديها محجورم

 درآبهاي سرور آور تابستان آرام ميرانم